Tag Archives: poezi te bukura shqip
Për një rigë dashuri
Nën mështekën, liri
Rri, me flakë t’vdekjes, me afsh shpirti, si i harlisur,
Për një, rigë dashuri
T’fshehur, buzëve të malësores, me sytë e qëndisur.
Si shqiponjë mbi bjeshkë, kur m’i derdh shikimet, ballit
Me frymën e jetës, ku i lamë, kujtimet e rinisë,
Mes dy buzëve të Sharrit, te gurra, ku buron uji i mallit
Nga zemrat me dhimbje, nëpër xixa t’dashurisë.
Nën mështekën, liri
I heshtur, rri, para mëkatit që nuk falet, nëpër malësi,
Për një, rigë dashuri
Që i mbeta borxh, malësores, kur mbeta pa Shqipëri.
Pikë e fundit
Lëshoi dhe shiu të fundit pikë
Si gur i ftohtë qëlloi mbi mua,
U var kristal nëpër qerpikë
Me lotët e mi u ngatërrua!
Çudi si ndjehet ndonjëherë njeriu
Krejtësisht i vetëm mes njerëzish turmë,
Të digjet shpirti porsi qiriu
Vetëm me veten, pa fare zhurmë!
Frymëzimi im
Sonte qielli ka shum yje
Midis tyre gjendesh ti,
Sonte yjet ndriçojnë qiellin
Ti je qielli në pafundësi.
Aq të dua edhe unë
Pjesë të shpirtit tim të mbaj,
Ti gjithmonë je muza ime
Frymëzim në çdo detaj!
Më duaj nesër
Do të më duash nesër i dashur si sot?
Do t’a shoh përsëri këtë dritë në sy?
Me dashuri kurrë nuk mjaftohemi dot
Kemi lindur për të mos qenë vetëm, por dy.
Do më duash kur sytë ta humbasin shkëlqimin?
Po kur frikërat e mia mbi ty të bien rëndë?
Nëse pa dashur grindavece do të bëhem?
Mund të më zbusësh me puthje a ndonjë këngë?
Mrekullia edhe shpirti
Mund t’i falësh dikujt trupin
Zemër, duar, mish e thua,
Vjen një ditë e i merr prapa
Sepse thjesht i ke dhënë ”hua”.
Por gjëkund në dor’zon shpirtin
Sërish prapa nuk të vjen,
”Bota jote e padukshme”
Ky është shpirti… Më se gjen!
Trotuari i nostalgjisë
Pëshpërin sonte vetmia
Bashkë me gjethet hiqet zvarrë,
Trotuar, pllaka me vija
Heshtje, gjethe, trotuar.
Rrugë e gjatë e monotone
Hapa malli të pafund,
Zemra do ”destinacione”,
Kurse ti, nuk nxjerrë ”gjëkund”.