Category Archives: Poezi Shqip
Më e shtrenjta dashuri
Mëngjeset e vrenjtura mi bën diell
Zemrës time mi shton jete
Sa herë ty në krah të mbaj
Syve të mi ti dritë mi jep.
Thellë nga shpirti ti buron
Ti që yjet i ule për mua
Në dorë botën ma dhuron
Ditët mi ngroh me rrezet tua.
Zëri i dëshirës
Një i ”rritur” i moshuar, me ca vite përmbi shpinë…
I lëkundur ne djep malli mes ninullash nostalgjike
Një dëshirë m’ erdhi spontane të takoja fëmijërinë
E më shpuri të jetoja, ato vite fantastike…
Eh sa shumë që kemi ecur, pa vetëdije të nxituar
Sa të ëmbël ato vite, ajo ”koha” shumë më parë
Jemi ndarë me njerëz gjaku edhe miq kemi harruar…
Dhe nga motra e vëllai, pa kuptuar jemi ndarë!
Dikush
Të pamundura në jet nuk ka,
As të mundur gjithçka s’gjen,
Dikush nuk vlerëson, atë që ka,
Dikush sa gjysma, thot… “të kem”.
Nuk iu gjet karari dhimbjes,
Plag të thella, që gjak s’pikojn.
Dikush ngushëllon mendimet,
Dikush tjetër, gjak loton!
Do jem te kroni
M’kërkoni
Kur s’do të jem mes jush, si rrugëecje e shpresës,
Do jem, te kroni
Ku pinë dashuri, zanat e maleve, me sytë e besës.
N’trollin e lagësht, duke mbjellë, fidane t’lumturisë
Nën suvalen bardhësi, me shikimet e lirisë,
Si shqiponjë mali, e harlisur, n’fluturim të gjithësisë
Për dasmën e tretë, që, i duhet Shqipërisë.
M’kërkoni
Kur ngjyra e gjuhës, t’u thahet, e germat t’u ikin, qiellit,
Do jem, te kroni
I dehur, nga dashuria e zanave, bashkë me rreze t’diellit.
Për një rigë dashuri
Nën mështekën, liri
Rri, me flakë t’vdekjes, me afsh shpirti, si i harlisur,
Për një, rigë dashuri
T’fshehur, buzëve të malësores, me sytë e qëndisur.
Si shqiponjë mbi bjeshkë, kur m’i derdh shikimet, ballit
Me frymën e jetës, ku i lamë, kujtimet e rinisë,
Mes dy buzëve të Sharrit, te gurra, ku buron uji i mallit
Nga zemrat me dhimbje, nëpër xixa t’dashurisë.
Nën mështekën, liri
I heshtur, rri, para mëkatit që nuk falet, nëpër malësi,
Për një, rigë dashuri
Që i mbeta borxh, malësores, kur mbeta pa Shqipëri.
Dashuri…
Ti më prek e unë tundohem
Si i djegur bëhem hi,
Kur largohesh, dëshpërohem
Të jetë vallë kjo, dashuri?!
Ti më flet e unë i humbur,
të vështroj… E humb më shumë,
S’gjen themel zemr’ e lëkundur
Rrëmbejnë ndjenjat si një lumë!