Tag Archives: poezi nga sahit shala
Mos, mi ndaj
Mos mi ndaji, heroit e kombit
Që luftuan për ketë dhe!
Është e mbrapsht në ditë të sodit,
Këto prapësime ti bëjmë ne!
Se partitë janë punë “sa grima”,
Kur për kombin behet fjalë,
Për ato, Bija dhe Trima,
Qe luftuan për ideal!
A s’me thua?
A s’më thua si duket jeta,
ku nuk ka gjurmë dashurie?
S’jeton dot me ndjenja t’zbehta,
Mbetesh keq, me tersë vetmie.
Ku ka gaz e dashuri,
Prehet shpirti, në qetësi,
Kënaqen zemrat sa s’ka ma,
Vend për lotët, aty s’ka.
Mësuesit tim
Mu drodh zemra me të parë,
“kokë tullacin” me ditar.
Ishe e vogël mendja ime,
të kuptoj tërë k ‘to ndryshime!
Me të hyrë “ai” në klasë,
desha vajit me i’a “plasë”.
Por ai sikur e kuptoi,
mu ofrua, me ledhatoi!
Pranë varrit të trimit
Te varri i trimit, mbinë shumë lulëkuqe,
“Sa hijeshi, ka ra në ate vend”,
Vijnë e përulen, në grupe, grupe,
Plotë bijë, e bija, zgjatur në rend.
Nenën e trimit, se njeh nga lotët,
Nëse ke nderin për me takuar,
Ajo ka fjalë, për trima te zotët,
Që për ketë vend, shume kanë luftuar.
Te varri trimit, lind “krenaria”,
Që e kem pas, shekuj me radhë,
Që nga Skënderi, plote bijë e bija,
Kemi shumë trima, me to me u çmallë!
Poezi nga: Sahit Shala
Na Ishe
Na ishe ëndërr, si “malli me t’pa”,
Shpërthenim në vaj, një fjalë me ndie!
Nga “valë e radios, kur vinte ai za”,
Ish zëri memës, zë Shqipërie!
Çuna e goca, na rrihte zemra,
Kur babë, a gjyshi flisnin për ty,
Ato i nxirrnin, ma të bukurat emra,
Gjithmonë tujë fole, vetëm për ty!
Poezi Për Kombëtaren – Djemt e Shqipes
Kush na hodhi, ballin lartë!
I dha shqipes ngjyrë te artë?
Ne këto ngjyrat ”kuq e zi”,
I kem pas gjithë, për lakmi.
Kush na ban me puq tokën?
Bijtë e shqipes, nënëlokes.
Krahë për krahë, nëpeë fitore.
Si shqiponja madhështore!