Tag Archives: nena ime
Shpirt nëne
Akoma t’ngrohta rrobat nëpër dhomë
Aroma e duarve mbetur ditëve të saj,
Mbi komodine një foto çdo fjalë dëgjon
Ndaj koha të re e t’bukur do ta mbaj.
Çdo gjë e njëjta asgjë ska ndryshuar
Hapur perdja kur shihte parkun n’vjesht,
Mbi xhama buzëqeshje saj e vizatuar
Vec tik-taku orës sot s’di pse hesht,
Nëna
Më fal e shtrenjta ime,
sot ty të lëndova,
me fjalë që s’duhet t’i thosha,
ty të pikëllova.
O dashuri e pafundme,
më e sinqerta në botë,
a ka gjë që mund ta bëj,
veç mot të të shoh lotë?
Ti nuk fle pa mua
Ti nënë gjatë natës s’fle dot pa mua,
s’të vë faj, kur vij qëndroj vetëm pak,
aq pak sa, mbetesh sërish përmalluar,
dhe pse s’ma thua, syrit çel një flakë
Ah kjo pleqëri, në palcë të ka munduar,
por dashurinë për mua s’ta ka fikur dot,
e netëve, kur qepallat e tua flenë rënduar,
sa herë për mua, ke qarë e derdhur lot.
Lermë nënë, ta puth synë e shqetësuar!
Se kur une të iki,ankthi syrin te pushton,
ti flake shqetësimin, si rrobë të vjetëruar,
kur malli të djegi, puthja ime të puthëron.
Tre dhembjet e shpirtit
Tre dhembjet e shpirtit,
Qe krijoj Perëndia,
Të ardhura prej Zotit,
Ndër dhembjet e mia.
Nga vjen dhimbja e Nënës?
Vallë kush më tregon?
Pse aroma e saj,
Zemrën ta përvëlon?
Nënës sime
Kaq shumë kisha për të të thënë
Po mbeta larg e larg mërguar,
Në këto ditë, e dashur Nënë,
Më mirë ti më ke kuptuar.
Për ty dhuratën kam menduar
Edhe punuar gjat’ e gjatë,
Porse më mbet këtu, në duar,
Ti mbylle sytë këtë natë.
Mall Nëne
Te porta me halle shumë,
Tkurret shpirti loti lumë,
Loton Nëna, për evlatë
Ka fëmijët rrefugjatë.
Pleqëria e poshtëroi,
S’ka një dorë ta ledhatojë,
S’ka një dorë t’i bej kafenë,
Për evlat malli e brenë.
E vetmuar si një gur varri,
Flet me Zogjtë që vinë nga mali,
Shkon të fler e nuk fle dot,
E mbyt malli qan me lot.
Poezi nga: Veron Hoxhaj