Tag Archives: dashuri
Kam mall
Kjo erë e lehtë që po fryn
flokun seç po ma ledhaton,
më duket sikur dora jote
tani po më shtrëngon.
Valët përplasen njëra pas tjetrës
ditët vijnë dhe shkojnë, pa ty,
koha që iku, kujtimet s’I ndryshoi,
as mallin për ty nuk e largoi.
Po vjen deti valë-valë
për ty sonte seç ndjeva mall,
kohën kur ishim bashkë të dy
po e kujtoj edhe tani!
Shpirti s’e duron dhimbjen
stuhia detin e trazon,
nëse ti vjen sa më parë,
ke për ta shuar këtë mall.
Poezi nga: Rudina Batku
Më e shtrenjta dashuri
Mëngjeset e vrenjtura mi bën diell
Zemrës time mi shton jete
Sa herë ty në krah të mbaj
Syve të mi ti dritë mi jep.
Thellë nga shpirti ti buron
Ti që yjet i ule për mua
Në dorë botën ma dhuron
Ditët mi ngroh me rrezet tua.
Vdes për ty
Në shkoftë një ditë pa të përmendur
Pa i thënë vetës sa shumë të dua
Do të thotë që jam çmendur
Ose më diell nuk lind për mua.
Nuk di ç’ të them, ndaj dhe hesht
Më ikin fjalët kur t’ shoh në sy…
Kam mendu’ diçka të thjeshtë
Shqip dhe bukur ” vdes për ty”.
Ti gjithçka me sy ma thua
E me fjalë shpirtin ma merr
Një herë ti puth buzët e tua
E të digjem një mijë herë.
Kjo eshte bota që unë dua
Gjej parajsë brenda në ferr.
Poezi nga Bledi Ylli
Labirint
Shumë e mistershme qënia jote
Të them qënie se s’di ç’te them
Nuk ngjan m’asgjë të kësaj bote
Shembulli i parë gjer në ekstrem.
Ti je e bukur(si shumë të tjera)
Po veç kur flet, lekundet dheu.
Ngjyroset qielli, dridhet dhe era
Kush të dëgjoi e kokën s’ktheu!
Ah,kur ecën…kur ecën ti
Zbërthehet dielli në mij’ra copë
Ku mos të ngjash si perëndi
Me kurorë dielli mbi flokë!
Dhe unë që humba në sytë e tu
N’ato vështrime që ti m’i falje
Preferoj të jem kështu
Pa kërkuar për rrugëdalje.
Poezi nga: Bledi Ylli
Zëri i dëshirës
Një i ”rritur” i moshuar, me ca vite përmbi shpinë…
I lëkundur ne djep malli mes ninullash nostalgjike
Një dëshirë m’ erdhi spontane të takoja fëmijërinë
E më shpuri të jetoja, ato vite fantastike…
Eh sa shumë që kemi ecur, pa vetëdije të nxituar
Sa të ëmbël ato vite, ajo ”koha” shumë më parë
Jemi ndarë me njerëz gjaku edhe miq kemi harruar…
Dhe nga motra e vëllai, pa kuptuar jemi ndarë!
Stinët
Pash një udhë pa fund nga lart
Thash t’a marr dhe ashtu bëra,
Ajo që dukej aq e gjatë
Disa “stinë” ishte e tëra.
Disi kështu është edhe jeta
Si një shfaqe në teatër,
“Stinët” ikin si shigjeta
Duken shumë, janë veç katër.
Bota kështu është e qëndisur
Udhë plotë që s’çojnë gjëkund,
S’ kupton gjë pa u nisur
Nisesh…, dhe kupton në fund.
Poezi nga: Bledi Ylli