Mësuesit tim
Mu drodh zemra me të parë,
“kokë tullacin” me ditar.
Ishe e vogël mendja ime,
të kuptoj tërë k ‘to ndryshime!
Me të hyrë “ai” në klasë,
desha vajit me i’a “plasë”.
Por ai sikur e kuptoi,
mu ofrua, me ledhatoi!
Vite, vite kanë kaluar,
unë s’rri dot pa e kujtuar,
Kur arrinte n ‘cep pranë shokut,
Zemra m ‘rrihte si maçokut!
Atë dhuratën që “ma fali”,
“quhej libri papagalli”!
Kush do të ishte ai njeri?
Qe “harron k ‘to mrekulli”?
– Poezia u dërgua nga: SahitShala