Tag Archives: te dua
Trotuari i nostalgjisë
Pëshpërin sonte vetmia
Bashkë me gjethet hiqet zvarrë,
Trotuar, pllaka me vija
Heshtje, gjethe, trotuar.
Rrugë e gjatë e monotone
Hapa malli të pafund,
Zemra do ”destinacione”,
Kurse ti, nuk nxjerrë ”gjëkund”.
Epos lulesh
Aq shumë di e s’kam ç’të them
Për ty e shkroi gjithçka natyra,
Gjithë trupi yt është një poemë
Pikturë e çmuar është fytyra.
Eh, ato flokë që rrjedhin supesh
Si në Vezuv llava një kohe.
Më shpuri Zoti në epos lulesh
Edhe më tha: Tani shijoje!
Isha dhe jam
Dikur, fjalë të bukura. Të bukura sa më s’bëhet
Ditët e dikurshme, shumëngjyrëshe si pikturë.
Ç’të kujtoj për puthjet që dhe natyra dehej
Mbyllet një kapitull më pas i thonë ” dikur”!
Puthjet e atëhershme nuk janë më tani,
Megjithatë kujtoj, sesi rrënqethnin mishin
Puthjet e atëhershme nuk janë dashuri,
…, ishin!
Zëri i dëshirës
Një i ”rritur”i moshuar, me ca vite përmbi shpinë
I lëkundur ne djep malli mes ninullash nostalgjike.
Një dëshirë m’erdhi spontane të takoja fëmijërinë
E më shpuri të jetoja, ato vite fantastike.
Eh sa shumë që kemi ecur, pa vetëdije të nxituar,
Sa të ëmbël ato vite ajo ”koha” shumë më parë.
Jemi ndarë me njerëz gjaku edhe miq kemi harruar,
Dhe nga motra e nga vëllai pa kuptuar jemi ndarë!
Oaz në shkretëtirë
Shumë herë ndjehem i vetmuar,
Si oaz në shkretëtirë,
Nga grumbuj rëre i rrethuar,
Rob nën diellin pa mëshirë!
Shpirt’ i ngelur vetëm mure,
Zbrazur krejt nga orendi’,
Temë abstrakte e një pikture,
Që në sfond ka ngjyrën gri!
Eklips
Sonte dita u bë natë,
Pa eklips, vetëm nga ti.
U fsheh nën flok’t e tu të gjatë,
N’atë të zezën, mrekulli.
Prisja unë një fjalë nga ty,
Ti e qetë, përdhe vështroje,
Kokën të ngrita, të t’shoh në sy,
Të pash unë, ti s’më shikoje!