Tag Archives: poezi te bukura
Larg e ndodhur
Sa děshirě tě flas k’tě mbrěmje
Ku dhe hěna shndrinĕ nga larg,
Ti je muzě qě m’ fle ně měndje
Dhe kur shkruaj, hyn nĕ varg!
Sa děshirě tě flas k’tě mbrěmje
Ku dhe hěna shndrině e plot,
Tek lodroně, tě shoh me ěndje
Por çfarë je qě s’ tĕ prek dot.
Të huaj
Përse u bëm’ si dy të huaj
Mos më pyet se nuk e di.
Ndoshta shpirtërat zjarrin shuajn’
Atëherë, kur vdes një dashuri.
Përse kur ëmbël vjen mëngjesi
Dëshiroj kujtimin tënd,
Shpirti i etur ç’mund të presi
Nga një dashuri që dhëmb!
Në një qoshe të keqe
U deshëm vërtet në një qoshe të keqe,
Një vend aspak për dashurinë,
Zgërbonja, gjemba, gropa dhe hendeqe,
Ombrella të zeza galash mbi greminë.
Kur dashurinë atje asgjë nuk e joshte,
Çuditërisht e joshëm tok dhe e gjetëm.
Tek dashuronim ëngjëlli thoshte:
“Duroni dhe pak të ngjitni të përpjetën”.
Vërtet ish e keqe kjo qoshe.
D.Agolli
Zëri i dëshirës
Një i ”rritur”i moshuar, me ca vite përmbi shpinë
I lëkundur ne djep malli mes ninullash nostalgjike.
Një dëshirë m’erdhi spontane të takoja fëmijërinë
E më shpuri të jetoja, ato vite fantastike.
Eh sa shumë që kemi ecur, pa vetëdije të nxituar,
Sa të ëmbël ato vite ajo ”koha” shumë më parë.
Jemi ndarë me njerëz gjaku edhe miq kemi harruar,
Dhe nga motra e nga vëllai pa kuptuar jemi ndarë!
Mungesa jote
Ndihem vetëm këtë natë,
E nuk po gjej aspak qetësi,
Mendja fluturon atje larg,
Atje ku ndodhesh ti.
Në dhomën tonë asgjë s’ka ndryshuar,
Mungon ngrohtësia që sillje ti,
Piktura jote mban murin zbukuruar,
Heshtazi më bën shoqëri.
Do që me mua të bisedosh,
E me shikon drejte e ne sy,
E me vështrimin tënd të qetë,
Si i zene ne faj me rri.
Poezi nga: Luljeta Gjosha Pashollari
Dhemb dashuria
Dhëmb, të presësh shiun në shkretëtirë
E buzët e thara dhëmbin për një puthje.
Në ato buzë-mbrëmje ku shpirti është i ngrirë
Dhëmb, kur dëshirat me kohën bëhen lutje.
Dhëmb, të heshtësh në pritjen e pafund
Në pritjen e asgjëje mes mallit përvëluar.
Aty ku shpirt-dëshira bëhet tërmet e tund
Ku dashuron ikona nga koha tjetërsuar!