Tag Archives: poezi per ty
Eklips
Sonte dita u bë natë,
Pa eklips, vetëm nga ti.
U fsheh nën flok’t e tu të gjatë,
N’atë të zezën, mrekulli.
Prisja unë një fjalë nga ty,
Ti e qetë, përdhe vështroje,
Kokën të ngrita, të t’shoh në sy,
Të pash unë, ti s’më shikoje!
Heshtje memece
Ashtu, në heshtje shkeli nata
Në heshtje të thellë mendimet vijn’,
Heshtje memece, me ”këmbë” të gjata,
Heshtje e stërgjatur, pa mbarim!
Ka dhe momente që do heshtje,
Pa arsye, ashtu kot,
Edhe heshtja sjell kurreshtje,
E kurreshtja, ënd’rra plot.
Mbretëria ime
Nëse ti do t’ishe ujë
Unë do t’bëhesha, shkretëtirë,
E do t’prisja që të vije
Me shumë etje e dëshirë.
Nëse ti do t’ishe qiell
Unë do t’bëhesha, një yll,
E tek ty i strukur thellë
Sytë, të hap edhe të mbyll.
Jeto për të dashuruar
Duke na lënë plotësisht në harresë si njerëz,
kjo a nuk është një lloj vuajtje për së gjalli?
Një zemër e lënduar, një plagë e pamëkuar,
vetëm një klithmë dhe pikon loti në sy,
kur plagën e hapur po e fsheh
thellë gjoksit të helmuar,
dhe mes lotëve buzën vë në gaz
se do të mbijetoj për të dashuruar!
Duhet t’u themi se dhe për ne ka jetë
gjer sa ende kemi frymë,
gjer sa ende shikojmë dritë,
gjer sa qielli duket i kaltër,
ateherë lind arsyeja më e fortë
kundër së cilës jemi të detyruar të luftojmë
me gjithë forcat e brendësisë!
A s’me thua?
A s’më thua si duket jeta,
ku nuk ka gjurmë dashurie?
S’jeton dot me ndjenja t’zbehta,
Mbetesh keq, me tersë vetmie.
Ku ka gaz e dashuri,
Prehet shpirti, në qetësi,
Kënaqen zemrat sa s’ka ma,
Vend për lotët, aty s’ka.
Plagë
Kush tha që koha shëron.
kush tha që dhimbja kalon,
Kush tha që me kohë harrohet,
kush tha zemra më nuk rënkon?
Kjo plagë gjithmonë,
e hapur do të rijë,
djali im i vetë,
më nuk do të vijë.