Category Archives: Poezi Islame
Natë Pranvere
Të gjithë kanë rënë në gjumë
Livadhi, grur e misër nëpër fusha
Aty rrjedh ngadal përmes zajeve lumi
Fëshfërijn si padashje gjethet nëpër fusha!
Nëpër xhama trokasin pikëlat e vesës
Pluhuri i tokës nis të ngrihet pa pyetur
Merr frym tok e asafalti , dera e lesës
Që mbart kasollja e vjetër në fshatin e tretur.
Qetësia Shpirtërore
Në këtë botë i varfër, në botën tjetër i pasur.
Në qenien time heshtur jeton ndërgjegja
Çmon kohën hijeshinë e botës
Qetësia hyjnore vet mrekullia
Qëndisur me pasuri pesë shtyllësh.
Pak para agimit Mëngjesin e hershëm
Në ritual pastrim shpirtëror na fton
Duhet rënë në sexhde Krijuesi na urdhëron
Vuajtjet e vdekjes të anashkalojmë.
Sa do të doja
Në ëndrrat më të bukura
Dua të shoh o Mësuesi i Njerëzisë
E të bisedoj me ty
O Vula e Pejgamberisë.
Nëse do të kem mundësi
Me mall do të përqafoja,
E për ummetin tënd
Dal nga dalë do të tregoja.
E sa do të doja
Që ëndrra asnjëherë të mos mbaroj,
E çdo moment të jetës sime
Vetëm me ty të qëndroj.
E sa do të doja
At fytyrë-nur të shihja
Që zemra të më mbushej më iman
E në rrugën e All-llahut të vdisja.
Por kjo nuk është e mundur
Por këtë gjë në Ahiret e shpresoj
E i lutem All-llahut Fuqiplotë
Në Xhennet pranë Muhammedit a.s të jetoj.
Vetem per ty Allah
Ç’është kështu me ne muslimanët
për Allah shumë pak punojmë
Fenë ne e kemi në duar
por si duket nuk e kuptojmë.
Ti o Zot që na ke fal
para teje kemi me dal
me çfarë fytyre o Allah
që je mundue veç për një dynja
Krenaria në Islam
S’më largon dot injorimi,
As përqeshja as mohimi,
S’më dorëzon asgjë në botë,
Nga kjo fe, s’munden të më largojnë dot!
Se përkul kush qëndrimin tim,
Që e kam mbjell në zemrën time,
As fytyra e shtrembëruar,
E as gjuha e ndyrsuar.
Ne deren e pendimit
Ne deren e Teubes
trokita perseri
u ktheva e penduar
e qava ne vetmi.
Kujtova mekatet
dhe zemra mu trondit
valle, para Allahut
si do dal ate dite?
Dhe ne heshtje thashe:
o Allahu im
rober si mua ke shume
e per mua, Vec Ti je Zoti im.