Tag Archives: poezi per jeten
Udhetim i fundit
Dera e hekurt u mbyll aq rende
Dhe nates ne fytyre fort iu hodh,
Kerkoj per’rreth te gjej nje kend
Te mbeshtetem pak e shpirtin ta c’lodh…
Nje zhurme e larget ma prishi qetesine
Po kalon treni i fundit per sot,
Mbi binar te ndryshkur ulerine
Ah sikur t’me merrte dhe mua o Zot!
Ne vagonin e fundit te me mbaje
Flakerimthi le te niset ne udhtim,
Dhe le ti keputen frenat pastaj
Mbi binar te vjeter te iki pa kthim!
Filozofi elementare
Kërko te prekësh të pamundurën
Që të shtrohet një mundësi!
Dhe provo gjithmonë të kundërtën
Se e drejta është një vij’!
Ec gjithmon në maja gishtash
Sepse këmba zë rrenj’ shpejt.
Shkel dhe ti në gjurëm bletësh
Merr nektarin nga çdo fletë!
Zemrën tënde lëre brënda
Mos e bëj dhuratë askund.
Eshtë e trupit më e rënda
Pa të jeta do t’lëkund!
Nje jete
Sytë më lotojnë dhe drita është shuar,
Dua që të vdes, por zemra më rri zgjuar,
Ku do e gjej forcën të duroj kaq shume,
Pse kjo jetë po m’kthehet në vuajte pa fund.
Më verboi dashuria, dhe asgjë më s’shoh
Në vatrën e brengës, veten dot më se ngroh,
Më jane prerë forcat, asgjë më s’besoj,.
Kjo vetmi e shkretë shpirtin ma robëroj.
Dua të iki larg, në hapësirë,
Dua veç 1-her të marr frymë i lirë,
Dua të largohem, të shkoj në një bot të qetë,
Ku të mos ket intriga, po ëngjëj me fletë.
Nuk dua tu flas , vetëm ti shikoj,
Dua tjetër botë, kësaj më si besoj,
Dua të iki larg, atje ku mund ta shpreh dashurinë,
Këtu u zhgënjeva, mbase atje do të jetë më mirë.
Vec dicka o zemra e zemrës sime,.
Ti ishe dhe do mbetesh shënimi i jetës sime,.