PEME E VJETER, PEME E RE
Na ishte nje peme e dashur sa s’ka
Pema na i kishte kater dege te medha,
Prej seciles dege nga tre pipa dilnin,
Ne secilin pip tridhjete lule cilnin.
N’ato lule fshihej buka, pjelloria
N’ato lule rritej paqja dhe liria
N’ato lule flinin gezimet e motmotit
N’ato lule ndihej dhe ere e barotit
Na ishte nje peme… eshte peralle e vjetruar
Sa ererat kane fry gjerat kane ndryshuar…
Fryu ere e pare- tridhjete lule rane
fryu ere e dyte- dymbedhjete pipa u thane
fryu ere e trete – theu deget nje nga nje
Na ishte nje peme – por tani s’eshte me!
E ne? Nuk u pikelluam, por ngreme dolli:
– Do t’mbjellim peme tjeter – GEZUAR VITIN E RI!
Ja qifsha nane pith a ti hë
Shum te dual moj poezi un prej teje mesova gjera te mira