Shpirti i bukur
Më vjen të nxjerr ty nga çdo varg.
Të lë diku, nepër kujtime.
Por ti ndriçon me shumë nga larg.
Bëhesh diell për muzën time!
Më vjen të gris ty nga çdo letër
Ku je në prozë, a poezi,
Dua të bëj të jesh një tjetër.
E çuditërisht mbetesh po Ti!
E ndonjëherë shkoj nga e keqja.
I shkruaj shtrigave që bëjnë magji.
Që të urrej, të t’heq nga vetja,
të bëj si ‘to, por s’bëhesh Ti!
Ndërkohë që shpirtin e shëmtoja.
U bë m’ i bukur, çuditërisht.
E kur e bukura kërkon të bukur.
S’mund të largoj ty, natyrisht!