Ndjenjë, o ndjenjë
Ndjenjë o ndjenjë që s’më lë rehat
E do zemrën fare pranë gjithmonë,
Ta përkëdhelësh deri në mesnatë
Sa herë që prushi të përvëlon.
Ta mbaj në krahë dhe ta llastoj,
Me ngadalë nga gjumi ta zgjoj,
Eh, ndjenjë o ndjenjë qenka thënë,
Vetëm në ëndrra dashurinë e gjen,
Pse të ndodhesh kështu kaq e pafat,
Shpirti im nuk është asnjëherë rehat,
Eja pra, të dy dorë përdorë shtrënguar,
Në shtratin e butë petale mbuluar.
Poezi nga: Luljeta Gjosha Pashollari