Ajo
Sytë i kishte si deti,
ngeli në hapësirën e gjërë
me dorë fare se preki
sepse u shkri si re e tëtë.
Sa ëmbël buzëqeshte,
me ato balluke në ballë
nata më kalonte në heshtje
dhe erësira m`u bë e bardhë.
Zonjë e bukur që ishte,
dëshiroj ta zotëroj qiellin
e ngreu qafën si drenushe
ta fluturuar univerzin.
I lëvizte krahët,
shkëlqente nga pastërtia,
sa grua e bukur që ishte
kur e përqafoi Zotin nga aratia.